หายหน้าหายตาจากบล็อกไปน้านนาน  คิดถึงล่ะซี่  ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้เนี่ยเป็นสัปดาห์ที่วุ่นวายมั่ก ไหนจา บ.เรียกสอบคัดเลือกเข้าทำงาน (ไปสอบมา 3 ที่ แต่ เฮ้อ...สงสัยจาไม่ติดซักที่ 55+) , โปรเจ็คที่โดนอาจารย์ให้มาแก้เพียบเลย TT_TT แต่ก้อแอบมีหนุกหนานด้วย กับงาน “White Bright on a night ByeNior”  ก้อเป็นงานที่น้องๆเค้า ร่วมแรง+ร่วมใจ+รวมตังค์ ตั้งอกตั้งใจ จัดให้พี่ๆปีแก่อย่างพวกเราทั้งอาหาร+การแสดง+เกมส์+... ขอบคุณน้องๆทุกคนจ้า นี่ถือเป็นปีแรกที่ stat ดังแล้วแยกวง ออกมาจัดกันเอง ซึ่งก้อทำได้ดีมั่ก ขอชมเชย เอ้า...ชนแก้ว เฮ้ยไม่ใช่ๆ เอ้า... ปรบมือให้  อืม...งั้นขอย้อนขอบคุณน้องๆวิทยาทุกคนที่มีส่วนร่วมจัดงาน Solong  “Science Memory Night Party” ให้พี่ๆปี4ด้วยแล้วกันนะจ๊ะ แอบอวดนิสนึงว่าเราได้รางวัลจับหางบัตรรางวัลที่ 1 ด้วย มีความรู้สึกเหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1เลย  ตอนที่น้องเค้าประกาศหมายเลขอะ  เหอะๆ ^^* อ้อ...รางวัลเป็นน้องหมีตัวใหญ่น่ะ

            อยากบอกว่าชีวิต 4 ปีในลาดกระบังเนี่ยมันเป็นชีวิตที่ไม่รู้จาไปหาได้จากที่ไหนอีกแล้วนะ  แม้ตอนนี้จายังไม่รู้สึกใจหายสักเท่ารัย ที่จาต้องจบไป ก้อโปรเจ็คมันยังไม่เสร็จนิ  และเพื่อนๆก้อยังเจอหน้า เจอตากานอยู่ที่ห้องภาค (lab com อะ) แต่มันก้อทำให้เราเริ่มจาคิดย้อนๆไปถึงตอนที่มาเป็นน้องปี 1 ที่นี่อยู่เหมือนกันนะยิ่งตอนที่น้องๆเค้าฉาย vtr ภาพเก่าๆ+เพลงที่มันฟังแล้ว...  เลยแอบซึ้งแอบย้อนๆคิดอยู่เหมือนกาน ตั้งแต่ก้าวแรกที่ก้าวเข้ามาก้อรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นของบ้าน Vidya หลังนี้ ความรู้สึกดีๆและความทรงจำมากมาย ขอบคุณทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้น มันช่างมีค่ามากมายกับเราจิงๆ  จากวันนั้นจนถึงวันนี้และจากวันนี้จนถึงวันไหนๆความรู้สึกเหล่านั้นก้อจายังคงอยู่เหมือนเดิมตลอดไป

            และก้อรู้สึกว่าตัวเองเนี่ยเลือกเข้ามาเรียนได้ถูกสาขามากๆ ไม่ใช่เพราะเรียนแล้วชอบหรือเกรดเราดีนะ 55+ แต่เป็นเพราะ stat มันเป็นภาคที่ บ้าๆบอๆ ขำๆฮาๆ หาสาระอะไรไม่ได้ ที่สำคัญมันช่างรักกันจัง ทั้งเพื่อน พี่ น้อง เหอะๆ  ถึงแม้ใครๆจาบ่นว่า stat เรียนยากจัง แต่เราพวกเราก้อเรียนกานมาได้เนอะ (ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าผ่านมาได้งัย?)

            เฮ้อ... 4 ปีมันช่างเร็วรัยอย่างนี้

            เผลอแป้ปๆอยู่ปี 4 ฮิ แก๊~แก่

            กว่าผ่านถึงวันนี้นั้นแทบแย่

            สู้เพื่อแม่กานต่อไปนะเพื่อนเอย

            เฮ้อ...ใกล้แล้วจาต้องส่งโปรเจ็ค

            เบื่อต้องเช็คตรวจที่ผิดมันปวดหมอง

            เมื่อรัยมันจาเสร็จซะทีอยากจาร้อง

            ก้อตอนนี้ท้องมันบอกหิวข้าวจัง...หิว ข้าว แล้ว  หิวข้าวแล้ว...

การเดินทางที่ยาวไกล แม้มันจะเหนื่อย ท้อ ไม่รู้ว่าสิ่งที่รอคอยนั้นจะมีอยู่จริงมั้ยไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่รู้ว่าจาถึงเมื่อไหร่ แต่จงเดินหน้าต่อไปด้วยความหวัง ความเชื่อที่เรามี  ยิ้มเข้าไว้^^*  สู้ๆๆๆ..

^_________^*