อู้ยยยยย...entry ที่แล้ว ชั้นเปนอารัยไป  อย่าสนใจ  แต่้ถ้าไคยังไม่ได้อ่าน

อย่าย้อนไปอ่านเชียวนะ  อาจจะงงชิหาย!!~  แบบเราได้ เราก้อแค่ ”จิตตก” ชั่วคราว

แต่ตอนนี้เก็บมันขึ้นมาแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ  เราเพิ่งกลับมาจากบ้านนอกล่ะ   กั๊บบ้าน หาแม่จ๋า

วันแม่ทั้งที  กอดและก้อหอมแม่่ และก้อพาแม่ไปกินข้าว  พาแม่ไปออกรถใหม่ด้วย  

ไม่ได้โม้น้า  ก้อเราช่วยออกเงินดาวน์อ่าถึงแม่จาบอกว่า ไม่เอาๆ แม่บอกว่าก้อซื้อไว้ให้นู่๋ล่ะ

อ๊ากนู๋อะมีใบขับขี่นะแม่  แต่ยังป๊อด ถ้าต้องไปเจอเพื่อนบนท้องถนน ... แ่ป่ว

ไคจาไปสู้ต่อคุงเล่า  ขานั้นเค้าขับจนเชี่ยวแล้ว  ช่ายมั้ยล่ะคุนน้อง...หมั่นไส้จิง

นั่นคงเป็นอีกเรื่องที่พีชยังทำให้แม่ปลื้มไม่ได้   เหมือนกับ Nisson  Tida ที่คุณแม่ปลื้ม

เฮ้อ...เหนื่อยใจ   แต่คงสักวันล่ะต้องทำให้ได้...อื้ม  สู้ๆ

เอ่อ  และคืนวันเสาร์นั่งดู AF กะแม่กานสองคน อยู่ดีๆแม่ก้อน้ำตาไหล

 อ๊าก...ยังว่าทามมัยเงียบไป  ซึ้งลูกๆAFเข้ากอดแม่เค้่ากันซี่  เราเลยถามแม่ร้อง ทามมัยนิ

แม่บอก “เห็นเค้าร้องกันเลยอดไม่ได้” 

พอเพลง “ค่าน้ำนม”  แม่กะเราเลยร้องด้วยกานซะเลย

ร้องเพลงนะ..ไม่ช่ายร้องไห้   อิอิ

          รัก                  แม่

         รักแม่รัก         แม่รักแม่

                รักแม่รักแม่รัก   แม่รักแม่รักแม่       

         รักแม่รักแม่รักแม่รักแม่รักแม่รักแม่

         รักแม่รักแม่รักแม่รักแม่รักแม่

        รักแม่รักแม่รักแม่รักแม่

          รักแม่รักรักแม่รักแม่

          รักแม่รักแม่รัก

            แม่รักแม่

            รักแม่

ตอนนั่งรถกลับบ้านอ่าน behind the song ของหมอเอิ้น เกิดแรงบันดาลใจอีกและ...แหะๆ

เลยได้มาหนึ่งเพลง  ร้องยังงัยหรอ  เจอกันเด๋วร้องให้ฟัง ฮ่า ฮ่า ฮ่า ...

//เก็บความคิดถึงไว้ในใจและันับต่อไปให้ถึงเทอ

A1:       เช้าแล้วนะคนดี  ตื่นหรือยังน้าเทอจ๋า 

            ส่วนชั้นนี้ก้อเหมือนเดิมเลย  ตื่นนอนตั้งแต่้เช้า

            กินข้าวกับอารัย  ทำอารัยอยู่น้าตอนนี้

            เทออยู่ไหน  ชั้นอยู่ตรงนี้  และกำลังคิดถึงเทอ

Hook:    เก็บความคิดถึงไว้ในใจ และนับต่อไปให้ถึงเทอ

อยากให้เทอรู้เสมอว่ายังมีชั้น

ทดเอาความห่วงใจ กำลังใจ  ให้เทออยู่ทุกๆวัน

บวกรวมทุกความรู้สึกนั้น  ส่งผ่านมันไปให้เทอ

A2:       ถึงแม้ว่าชั้นรู้  นับต่อไปเท่าไหร่คงไม่ถึง

เทอคงไม่รับ และเทอคงไม่รู้  ถึงความรู้้้้้สึกเหล่านั้น

แต่อยากให้เทอรู้ไว้ ว่าชั้นยังคง จะสะสมมัน

เก็บรวมทุกความรู้สึกนั้น  รอวันเทอจะรับมันไป 

ผ่านไปอีกจันทร์แล้วซินะ  ไม่เคยชินเลยเราให้ตายซิ  อ๊ากก...... (_ _ *)

“I hate MONDAY”  เลยต้อง “แอ๊บสุข” อยู่บ่อยๆ

เราไม่เชื่อ  ไม่เชื่อ แล้วก้อไม่เชื่อจิงๆว่าใครมันจะไปมีความสุขอยู่ได้ตล๊อด

ก้อเพราะเป็นคนนิ ไม่ช่าย  7-11   ที่จะยิ้มได้ 24 ชั่วโมง  และก้อพูดกับเราว่า

“รับซาลาเปาหนมจีบเพิ่มมั้ยค่ะ” แม้ว่าเราจะซื้อ ถ่ายไฟฉาย  ก้อตาม 

พีชรู้ที่พ่อบอก ให้สนุกกับการทำงาน

หรือที่เค้าว่ากัน  “ชอบในสิ่งที่ทำ  ไม่ช่ายว่าจะทำแต่ในสิ่งที่ชอบ” จ้าๆๆๆๆ พ่อ พีชรู้ๆ เข้าใจๆ แต่ก้อขอบ่นโหน่ยนะ

ไม่บ่นกับพ่อกับแม่ แล้วพีชจะไปบ่นกับใคร???   ใครๆเค้าว่าพีชมันเด็กบ้า ติ๊งต๊อง แต่พีชไม่ได้ติ๊งต๊องนะ

แต่พีชอะ ติ๊งกิ้งออฟยู ตะหาก  ...อันหลังไม่ช่ายและ เหอะๆๆ 

เห็นพีชมันเป็นแบบนั้นมันก้อเครียดได้ เส้าจัย เหนื่อยจิต เซ็งเป็ด และก้อแอบเหงาได้นะวุ้ย 

 “อย่าเข้าใจชั้นผิด โปรดอย่าเข้าใจชั้นผิด” >.<

บางทีเรามันก้อปากดีเกินปาย  “แอ๊บแมน” เที่ยวไปบอกไปสอนคนอื่นเค้า แต่ตัวเองยังเอาไม่ค่อยรอด

มีเพื่อนเราเคยบอก “พีชนี่เป็นดูเป็นผู้หญิงอบอุ่นเนอะ” 55+ บ้าซิแก

ฟังดูแปลกๆนี่ถ้าแกไม่มีแฟนเป็นผู้ชาย ชั้นคง... ฮ่า ๆๆ.. ล้อเล่น ^^*

ถึงเวลาที่เราเองหาทางออกไม่เจอบ้าง  หนทางตีบตันบ้าง เจอทางแยกบ้าง  ง่า .. และจะจัดการยังงัยนั่น

เก่งนักหนิเราอะ  “ปากดีเหลือเกินนะเรา ...”  บางเรื่องที่ไม่ควรจะทุกข์ ก้อมานั่งทุกข์  บ้าป่าว!!

เรื่องที่ไม่ควรจะคิด   ก้อคิดมันอยู่นั่นวนไปเวียนมา 

เอ๊าและทีอยากปล่อยวาง  ขอนิ่ง อย่างจบสงิด = จิตสงบ

แล่ว ๆ ๆ ..แล้ว  แว๊บมาจนได้  แล้วก้อได้แต่ถามตัวเองว่า

ทำไมนะ?  U . U*  และเราควรทำงัยดี? =.=*

นั่งเถียงกะตัวเองในหัวสมอง  และก้อทะเลาะกับตัวเองอยู่นั่น เหนื่อยกว่าทะเลาะกับคนอื่นอีกนะ ......!!!

สุดท้ายใครชนะหรอ ไม่รู้อะ...?  แต่เราก้อปล่อยมันไปอย่างนั้นล่ะดีและ...แป่ว

ปรึกษาใครหรอ? อือ... เราควรทำใช่มั้ย  ก้อคิดจะทำนะ 

แต่พอจะเริ่มเล่า  มันก้อยากจัง ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี

เล่าไปแล้วเค้าจะเข้าใจหร๊อ  มันดูไร้สาระมากกว่ามั้ง   เพ้อเจ้อน้า 

  คิดมากสุดท้ายไม่ได้เล่า   แหะๆ

ก้อได้ๆ ไม่เล่าก้อไม่เล่า  ขี้เกียจเรียบเรียงเหมือนกันอะ

  เรารู้แต่ว่าเราคงต้องใช้ชีวิตกับบางเรื่องที่เราก้อไม่เข้าใจมันไปอีกนานเลย 

 มันก้อไม่ได้ถึงขั้น แย่มากมาย ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายหรอก  แต่มันกลับเป็นยิ้ม

แบบเออเข้าใจก้อได้  ถึงมันจะไม่ได้เป็นยิ้มที่สดใสมาก  แต่ก้อไม่ได้ฝืนยิ้ม 

.. เอาน่าอธิบายทำไมมากมายมันก้อเรียกว่า “ยิ้ม” นั่นแล่ะ

   “จะเครียดทามมัย  ก้อยิ้มเข้าไว้ววว..”

 “แค่เธอ ยอมรับ เรียนรู้ และปล่อยวาง...แค่เท่านั้นเอง”

^_________________^*

นิยามส่วนตัว โปรดอ่านและเข้าใจตามนี้

**แอ๊บสุข :: การแสดงอาการกลบเกลือน ว่าชั้นนี่มีความสุขมากมาย  อาจจะหัวเราะเสียงดังโคด  ยิ้มกับคนทั่วไป 

                   อ่อ..แต่อย่ามากไปล่ะ เด๋วเค้าจะหาว่า..บ้าป่าว..

**แอ๊บแมน :: แสดงตัวเป็นป๋า  ชั้นนี่เก่งกาจ มีรัยปรึกษาชั้นได้ ประมาณว่า “จะอยู่ตรงนี้ ถ้าเธอต้องการ

                     ถ้าเผื่อทางนั้นทำเธอหมองหม่น..โฮวว~*”   แมนป่าวล่ะ...เอิ๊ก